ند روزیست به بهانه نوروز سریالی از سیمای جمهوری اسلامی ایران تحت عنوان پایتخت پخش می شود. هر چند ظاهر سریال طنز و صرفا جهت خنداندن مخاطبان پخش می شود  ولی جای بسی تامل و واکاوی دارد، سریالی که در آن محسن تنابنده به عنوان یکی از نویسندگان و بازیگران اصلی و بازیگر نقش اول ایفای نقش می کند.

    در اکثر صحنه های سریال نویسنده با به مسخره گرفتن گویش مازندرانی سعی دارد تا این قوم متمدن و ریشه دار را افرادی عقب افتاده، بی فرهنگ و به اصطلاح عامیانه ندید - بدید نشان دهد. جالب است که در فضای آرام کشور عزیزمان ایران که از قومیت های مختلف تشکیل شده است، همه تلاششان جهت حفظ وحدت اسلامی اقوام است، جریانی این چنین فرهنگ یک قوم را به مسخره می گیرد. جای بسی تعجب است که این جریان چگونه شکل گرفته و هدایت می شود؟ 

   جریانی که دیروز با تمسخر هموطنان ترک زبان در روزنانه ها و همچنین ساختن و هدایت لطیفه های ترکی ، کردی ، لری و رشتی عمل می نمود امروز با نارسیسم تهرانی خرد، مازندران عزیزمان را به باد تمسخر و ایراد گرفته است. مازندران یا طبرستانی که اولین ایستگاه تشیع بود و به استناد شواهد تاریخی از قرن سوم هجری امام زادگان شریف جهت تشویق مردم به گرویدن به اسلام شیعی و ترویج این دین به مازندران عزیمت نمودند. وجود بیش از هزار امام زاده در منطقه شمال کشور خود دلیلی بر این مدعاست. مازندرانی که از سالهای دور زادگاه علمای بزرگی چون ابن شهر آشوب و محمدبن جریر طبرسی و .... و امروز نیز بزرگانی چون علامه حسن زاده آملی و آیت الله جوادی آملی و روءسای دو قوه قضاییه  و مقننه به خود افتخار می نماید.

حال جای این سوال باقی است مگر نه اینکه خداوند در قرآن کریم فرمودند:

انا خلقناکم من ذکر و انثی و جعلناکم شعوبا و قبائل لتعارفو ان اکرمکم عندالله اتقئکم ...(سوره حجرات آیه 13)  

  پس چرا جریان نارسیسم تهرانی اینگونه با فرهنگ یک قوم و قبیله بازی می کند؟ 

   چرا مسئولین فرهنگی کشور و نوعا استان مازندران در مقابل این هجوم فرهنگی سکوت کرده و هیچ عکس العملی نشان نمی دهند؟

   جای بسی تاسف است که صدا و سیمای مازندران با مثبت ارزیابی کردن و نشان دادن رضایت کاذب عوام با استراتژی فرار به جلو سعی در پیشگیری از بروز احتمالی تنش از سوی فرهیختگان و صاحبنظران و تحصیل کرده های مازندرانی داشته باشد. ضرغامی و عواملش در صدا و سیما باید از مردم مازندران عذر خواهی کنند.

                                                                           سید جابر کریمی آکندی (جامعه شناس)

دعای ندبه  این هفته، روز جمعه مورخ 06/12/89 از ساعت6:00 در روستای فیروز کنده(سفلی) برگزار می گردد لذا از همه علاقه مندان و محبان به اهل بیت جهت شرکت در این مراسم دعوت بعمل می آید.

مداح: برادر محترم حاج رضا بذری    

التماس دعا...

شادی روح امام و شهدا صلوات

سلام علیکم

برای مشاهده عکس های این مراسم به ادامه مطلب بروید.(6 عکس)

برای دانلود عکس های این مراسم اینجا کلیک کنید( 32عکس)

برای دیدن کلیپی از عکس های این مراسم  کلیک کنید (به زودی فعال می شود)

و همچنین به زودی فایل صوتی این مراسم برای دانلود در این وبلاگ قرار می گیرد.

التماس دعا...

یا علی مدد

مردیم ز بس آه کشیدیم ای کاش   **** این جمعه دگر روز حضورت باشد

دعای ندبه  توسط بسیجیان هیات جواد الائمه در روز جمعه مورخ 24/10/89 از ساعت6:00 در روستای آکند برگزار می گردد لذا از همه علاقه مندان و محبان به اهل بیت جهت شرکت در این مراسم دعوت بعمل می آید.

مداح: برادر محترم جناب آقای بذری    

التماس دعا

پیامبر اكرم (ص) فرمود: آدمی تعجب می كند از وفور ایمان مردم آخرالزمان كه پیامبری را ندیدند و امام آسمانی را زیارت نكردند و تنها ایمان به سطوری می‌آورند كه بر روی كتاب‌های باقیمانده از وحی و كلمات معصومین نقش بسته است. 
منبع: كتاب حكیم 

پیامبر اكرم (ص) فرمود: خداوند از بنده مؤمنش قول گرفته كه سختی‌ها را در دنیا به جان بخرد، آن‌گونه كه نان‌آوران خانه از زیر دستان خود پیمان می‌گیرند كه در غیبت او چارچوب‌های مورد نظر را محترم دارند. هر چه به زمان ظهور نزدیكتر می‌شوید، به افكار و اعمالتان پوشش تقیه بیشتری دهید. 
منبع: كتاب بحارالانوار، جلد 67 

پیامبر اكرم (ص) فرمود: دنیا به پایان نمی‌رسد تا اینكه مردی از اهل‌بیت من كه هم نام من است، سلطنت كند. 
منبع: كتاب الملاحم والفتن، ص 154 

امام علی (ع) فرمود: از علائم ظهور آن است كه به همدیگر بد گویید و یكدیگر را تكذیب كنید و از شیعیان من باقی نمی‌ماند؛ مگر به اندازه سرمه در چشم و نمك در غذا و چنین خواهد بود، امتحانات زمان غیبت. 
منبع: كتاب بحارالانوار 

امام علی (ع) فرمود: برای صاحب‌الزمان، غیبتی است عظیم كه باید در محور ایمان راسخ بود؛ زیرا كه خیلی‌ها از ما جدا می‌شوند، حتی آنها كه به مقامات بلند رسیده‌اند. 
منبع: اصول كافی، جلد 1 `

آقاي من ؛ مولاي غريب من ؛ اي مسافر بيابان هاي تنهايي ؛ مضطر فاطمه ؛ اسير آل محمد(ص) ؛ پدر مهربان اهل عالم ؛
مي خواهم غربتت را حكايت كنم ؛ غربتي كه دوازده قرن است ريشه دوانيده‌ ؛ غربتي كه اشك آسمان و زمين را جاري ساخته ؛ غربتي كه حتي براي برخي محبّانت، غريب و ناشناخته است؛ غربتي كه اجداد طاهرينت ، پيش از تولد تو بر آن گريسته‌اند. من از تصوير اين غربت و غم ناتوانم.
از كجا آغاز كنم؟ از خود بگويم يا از ديگران؟ از آناني بگويم كه خاطر شريفت را مي آزارند ، از آنهايي كه دستان پدرانه و مهربانت را خونريز معرفي مي كند؟ از آنها كه حتي دوستانت را از ظهورت مي ترسانند؟
مولاي من... گويي همه چيز ، دست به دست هم داده است تا شما در غربت بمانيد.
از خود آغاز مي كنم كه اگر هر كس از خود شروع كند ، امر فرج اصلاح خواهد شد.
مي خواهم به سوي تو برگردم!
يقين دارم بر گذشته هاي پر از غفلتم كريمانه چشم مي پوشي ؛ مي دانم توبه‌ام را قبول مي كني و با آغوش باز مرا مي پذيري ؛
مي دانم در همان لحظه‌ها ، روزها و سال‌هاي غفلت هم ، برايم دعا مي كردي .
من از تو گريزان بودم ؛ اما تو هم چون پدري مهربان دورادور مرا زير نظر    داشتي. . . العفو . . . العفو . . .
بياييد اندكي فكر كنيم !
آيا تاكنون به غربت امام زمان انديشيده يا اصلاً فكر كرده‌ايم ؟
ناآگاهي از غربت امام عصر (عج) يا باور نداشتن غربت آن جناب ، يا غفلت از اين غربت ، اولين وجه از غريبي امام زمان است.
مولاي من ؛ آرزو داشتم مرا عبدالمهدي مي‌ناميدند.
دوست داشتم از همان اول ، اذان عشق تو را در گوشم زمزمه كرده بودند.
اي كاش از ابتدا مرا براي تو نذر كرده ، حلقه‌ي غلامي‌ات را بر گوشم افكنده بودند!
اي كاش كامم را با نام تو بر مي‌داشتند و حرز تو را همراهم مي‌كردند !
مهدي جانم! دوست داشتم با نام نامي تو زبان باز مي‌كردم ، اي كاش آن اوايل كه زبان گشودم ، نزديكانم ، مرا به گفتن « يا مهدي »  وامي‌داشتند !
اي كاش مهد كودكم ، مهد آشنايي با تو بود . كاشكي در كلاس اول دبستان ، آموزگارم ، الفباي عشق تو را به من ياد مي‌داد و نام زيباي تو را ، سرمشق دفترچه‌ي تكليفم قرار مي‌داد.
در دوره‌ي راهنمايي ، هيچ‌كس مرا به خيمه‌ي سبز تو راهنمايي نكرد.
در سال‌هاي دبيرستان ، كسي مرا با تو ، كه قطب عالم امكان هستي ، پيوند نزد.
وقتي براي كنكور درس مي‌خواندم ، كسي مرا براي ثبت‌نام در دانشگاه معرفت و محبت امام زمان (ع) تشويق نكرد . كسي برايم تبيين نكرد كه معرفت امام نيز مراتب دارد و خيلي‌ها تا اخر عمر در همان دوران طفوليت و مهد كودك خويش در جا مي‌زنند.
مولاي مهربانم ؛ محبوب دلم ؛
اينك اما ، در عمق ضمير خود ، تو را يافته‌ام ؛ چندي است با ديده‌ي دل ، تو را پيدا كرده‌ام ؛ در قلب خويش گرماي حضورت را با تمام وجود حس مي‌كنم ؛ گويي دوباره متولد شده‌ام . تعارف بردار نيست . زندگي بدون تو كه امام عصر و پدر  مهربان زمانه‌اي ،  « مردگي» است و اگر كسي هم چون من ، پس از عمري غفلت به تو رسيد ، حق دارد احساس تولدي دوباره كند ؛ حق دارد از تو بخواهد از اين پس او را رها نكني و در فتنه‌ها و ابتلائات آخرالزمان از او دست‌گيري ؛ حق دارد به شكرانه‌ي اين نعمت ، پيشاني ادب بر خاك بسايد و با خداي خود زمزمه كند ؛ الحمد لله الذي هدانا لهذا و ما كنا لنهتدي لو لا أن هدانا الله